ए॒वा वसि᳚ष्ठ॒ इन्द्र᳚मू॒तये॒ नॄन्कृ᳚ष्टी॒नां वृ᳚ष॒भं सु॒ते गृ᳚णाति ।
स॒ह॒स्रिण॒ उप᳚ नो माहि॒ वाजा᳚न्यू॒यं पा᳚त स्व॒स्तिभि॒ः सदा᳚ नः ॥
स॒ह॒स्रिण॒ उप᳚ नो माहि॒ वाजा᳚न्यू॒यं पा᳚त स्व॒स्तिभि॒ः सदा᳚ नः ॥
पदपाठः (Word-by-word)
ए॒व । वसि᳚ष्ठः । इन्द्र᳚म् । ऊ॒तये᳚ । नॄन् । कृ॒ष्टी॒नाम् । वृ॒ष॒भम् । सु॒ते । गृ॒णा॒ति॒ ।
स॒ह॒स्रिणः᳚ । उप᳚ । नः॒ । मा॒हि॒ । वाजा᳚न् । यू॒यम् । पा॒त॒ । स्व॒स्ति॑भिः᳚ । सदा᳚ । नः॒ ॥
स॒ह॒स्रिणः᳚ । उप᳚ । नः॒ । मा॒हि॒ । वाजा᳚न् । यू॒यम् । पा॒त॒ । स्व॒स्ति॑भिः᳚ । सदा᳚ । नः॒ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
वसिष्ठोनॄन् । नृणां षष्ठ्यर्थे द्वितीया । ऊतये रक्षायै कृष्टीनां प्रजानां वृषभं कामानां वर्षितारमिन्द्रं सुते अभिषुते सति एव एवं पूर्वोक्तप्र- कारेण गृणाति स्तौति । अथ प्रत्यक्षस्तुतिः हे इन्द्र नोस्मभ्यं सहस्रिणः सहस्रसंख्याकान् वाजान् अन्नान्युपमाहि प्रयच्छेत्यर्थः । स्पष्ट- मन्यत् ॥ ५ ॥
इन्द्रं नरइति पंचर्चं दशमं सूक्तं वसिष्ठस्यार्षं त्रैष्टुभमैन्द्रं इन्द्रंनरइत्यनुक्रान्तं महव्रते निष्केवल्य एतत्सूक्तं उक्तं तृतीयत्वेनेन्द्रेपशौ वपापुरोडाशहविषां आद्यास्तिस्रः क्रमेणानुवाक्याः । सूत्रितं च-इन्द्रंनरोनेमधिताहवन्तउरुंनोलोकमनुनेषिविद्वानिति ।