मा नो᳚ वधी रुद्र॒ मा परा᳚ दा॒ मा ते᳚ भूम॒ प्रसि᳚तौ हीळि॒तस्य᳚ ।
आ नो᳚ भज ब॒र्हिषि᳚ जीवशं॒से यू॒यं पा᳚त स्व॒स्तिभि॒ः सदा᳚ नः ॥
आ नो᳚ भज ब॒र्हिषि᳚ जीवशं॒से यू॒यं पा᳚त स्व॒स्तिभि॒ः सदा᳚ नः ॥
पदपाठः (Word-by-word)
मा । नः॒ । व॒धीः॒ । रु॒द्र॒ । मा । परा᳚ । दाः॒ । मा । ते॒ । भू॒म॒ । प्र॑सि᳚तौ । ही॒ळि॒तस्य᳚ ।
आ । नः॒ । भ॒ज॒ । ब॒र्हिषि᳚ । जी॒व॒॑शं॒से । यू॒यम् । पा॒त॒ । स्व॒स्ति॑भिः᳚ । सदा᳚ । नः॒ ॥
आ । नः॒ । भ॒ज॒ । ब॒र्हिषि᳚ । जी॒व॒॑शं॒से । यू॒यम् । पा॒त॒ । स्व॒स्ति॑भिः᳚ । सदा᳚ । नः॒ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे रुद्र त्वं नोस्मान् मावधीः माहिंसीः तथामापरादाः माअत्याक्षीः अपिच हीळितस्य क्रुद्धस्य ते तव प्रसितौ प्रकर्षेणबन्धने वयं च माभूम । किंच जीवशंसे जीवैराशंसनीये बर्हिषि यज्ञे नोस्मान् आभज भागिनः कुरु हे रुद्रप्रमुखादेवाः यूये नोस्मान् कल्याणैः सर्वदा पालयत ॥ ४ ॥
आपोयंवइति चतुरृचं चतुर्दशं सूक्तं वसिष्ठस्यार्षं त्रैष्टुभमब्देवताकं आपोयमापमित्यनुक्रान्तंच गतोविनियोगः ।