शुचिं॒ नु स्तोमं॒ नव᳚जातम॒द्येन्द्रा᳚ग्नी वृत्रहणा जु॒षेथा᳚म् ।
उ॒भा हि वां᳚ सु॒हवा॒ जोह᳚वीमि॒ ता वाजं᳚ स॒द्य उ᳚श॒ते धेष्ठा᳚ ॥
उ॒भा हि वां᳚ सु॒हवा॒ जोह᳚वीमि॒ ता वाजं᳚ स॒द्य उ᳚श॒ते धेष्ठा᳚ ॥
पदपाठः (Word-by-word)
शुचि᳚म् । नु । स्तोम᳚म् । नव᳚॑जातम् । अ॒द्य । इन्द्रा᳚ग्नी॒ इति᳚ । वृ॒त्र॒॑ह॒ना॒ । जु॒षेथा᳚म् ।
उ॒भा । हि । वा॒म् । सु॒॑हवा᳚ । जोह᳚वीमि । ता । वाज᳚म् । स॒द्यः । उ॒श॒ते । धेष्ठा᳚ ॥
उ॒भा । हि । वा॒म् । सु॒॑हवा᳚ । जोह᳚वीमि । ता । वाज᳚म् । स॒द्यः । उ॒श॒ते । धेष्ठा᳚ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे वृत्रहणा वृत्राणां शत्रूणां हन्ताराविन्द्राग्नी शुचिं शुद्धं निरवद्यं तवजातमिदानीमुत्पन्नं स्तोमं मदीयं स्तोत्रं अद्यास्मिन्काले नु क्षिप्रं जुषेथां सेवेथाम् हि यस्मात्सुहवा सुखमाह्वातुं शक्यौ उभा उभौ वां युवां जोहवीमि पुनः पुनराह्वयामि अतआगत्य सेवेथामित्यर्थः । किञ्च ता तौ तथाविधौ युवां उशते कामयमानाय यजमानाय वाजमन्नं बलं वा सद्यस्तदानीमेव शीघ्रं धेष्ठा धातृतमौ भवतम् ॥ १ ॥