दे॒वंदे᳚वं॒ वो॑व᳚स॒ इन्द्र᳚मिन्द्रं गृणी॒षणि᳚ ।
अधा᳚ य॒ज्ञाय᳚ तु॒र्वणे॒ व्या᳚नशुः ॥
अधा᳚ य॒ज्ञाय᳚ तु॒र्वणे॒ व्या᳚नशुः ॥
पदपाठः (Word-by-word)
दे॒वम्॑दे᳚वम् । वः॒ । अव᳚से । इन्द्र᳚म्॑इन्द्रम् । गृ॒णी॒षणि᳚ ।
अध᳚ । य॒ज्ञाय᳚ । तु॒र्वणे᳚ । वि । आ॒न॒शुः॒ ॥
अध᳚ । य॒ज्ञाय᳚ । तु॒र्वणे᳚ । वि । आ॒न॒शुः॒ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे ऋत्विग्यजमानाः वोयुप्माकमवसे रक्षणाय देवं देवमिन्द्रं इन्द्रं दानादिगुणयुक्तं इन्द्रः बहुषु देशेषु युगपत्प्रवृत्तेषु यागेषु तत्रतत्र हविःस्वीक- रणाय बहूनि शरीराण्याददानः स्वयमेकोप्यनेकःसन् तत्रतत्र सन्निधत्ते तथाचनिगमांतरं-इन्द्रोमायाभिः पुरुरूपईयतइतिम् । तदपेक्षयेयं वीप्सा बहु- विभज्य वर्तमानं सर्वं तमिन्द्रं गृणीषणि अहं स्तौमि गृणातेर्लिङि छान्दसमेतद्रूपम् । यद्वा कारकमेवैतत् गृणीषणि स्तवनेच्छायां सत्यां अधानंतरं सर्वमिन्द्रं मदीयाः स्तुतयः व्यानशुर्व्याप्रुवन्ति किमर्थं तुर्वणे तूर्णं संभजनाय यज्ञाय् यागार्थम् । यद्वा क्रियाग्रहणं कर्तव्यमिति कर्मणः संप्रदानत्वाञ्चतु- र्थी । यज्ञं यष्टव्यं तुर्वणे शत्रूणां हिंसितारं तूर्णसंभजनं वा ॥ १९ ॥