स वृ᳚त्र॒हेन्द्र᳚श्चर्षणी॒धृत्तं सु᳚ष्टु॒त्या हव्यं᳚ हुवेम ।
स प्रा᳚वि॒ता म॒घवा᳚ नो॑धिव॒क्ता स वाज᳚स्य श्रव॒स्य᳚स्य दा॒ता ॥
स प्रा᳚वि॒ता म॒घवा᳚ नो॑धिव॒क्ता स वाज᳚स्य श्रव॒स्य᳚स्य दा॒ता ॥
पदपाठः (Word-by-word)
सः । वृ॒त्र॒॑हा । इन्द्रः᳚ । च॒र्ष॒णि॒॑धृत् । तम् । सु॒॑स्तु॒त्या । हव्य᳚म् । हु॒वे॒म॒ ।
सः । प्र॒॑अ॒वि॒ता । म॒घ॑वा᳚ । नः॒ । अ॒धि॒॑व॒क्ता । सः । वाज᳚स्य । श्र॒व॒स्य᳚स्य । दा॒ता ॥
सः । प्र॒॑अ॒वि॒ता । म॒घ॑वा᳚ । नः॒ । अ॒धि॒॑व॒क्ता । सः । वाज᳚स्य । श्र॒व॒स्य᳚स्य । दा॒ता ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
वृत्रहा वृत्रस्य हन्ता सइन्द्रश्चर्षणीधृत् मनुष्याणां धनादिदानेन पोषकोभवति तमिन्द्रं हव्यं आह्वातुं योग्यं वयं सष्टुत्या शोभनया स्तुत्या हुवेम अस्मद्यज्ञेष्वाह्वयामः । किमर्थं यूयमाह्वयथेतिचेत् कारणं ब्रूमः-सइन्द्रः प्राविता प्रकर्षेणास्माकं रक्षिताभवति । किंच मघवा धनवानिन्द्रः नोस्माकमधिवक्ता अधिकं वक्ता बहुमानेन वक्ता भवति । यद्वा धनदानेनास्मानधिकं वक्तुमर्हति । अर्हेकृत्यतृचश्चेति तृच् । किंच सएवेन्द्रः श्रवस्यस्य श्रवसः कीर्तेर्निमित्तस्य वाजस्यान्नस्य । यद्वा श्रवसोन्नस्य हिताय वाजस्य बलस्य दाता भवतिखलु । तस्मादेवंगुणमिन्द्रं वयमाह्वयामः ॥ २० ॥