तमु᳚ ष्टवाम॒ य इ॒मा ज॒जान॒ विश्वा᳚ जा॒तान्यव᳚राण्यस्मात् ।
इन्द्रे᳚ण मि॒त्रं दि᳚धिषेम गी॒र्भिरुपो॒ नमो᳚भिर्वृष॒भं वि᳚शेम ॥
इन्द्रे᳚ण मि॒त्रं दि᳚धिषेम गी॒र्भिरुपो॒ नमो᳚भिर्वृष॒भं वि᳚शेम ॥
पदपाठः (Word-by-word)
तम् । ऊं॒ इति᳚ । स्त॒वा॒म॒ । यः । इ॒मा । ज॒जान᳚ । विश्वा᳚ । जा॒तानि᳚ । अव᳚राणि । अ॒स्मा॒त् ।
इन्द्रे᳚ण । मि॒त्रम् । दि॒धि॒षे॒म॒ । गीः॒॑भिः । उपो॒ इति᳚ । नमः᳚॑भिः । वृ॒ष॒भम् । वि॒शे॒म॒ ॥
इन्द्रे᳚ण । मि॒त्रम् । दि॒धि॒षे॒म॒ । गीः॒॑भिः । उपो॒ इति᳚ । नमः᳚॑भिः । वृ॒ष॒भम् । वि॒शे॒म॒ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
परस्परं स्तोतारआहुः तमु तमेवेन्द्रं वयं संहत्य स्तवाम स्तोत्रं करवाम । यइन्द्रः इमा इमानि भूतानि जजान जनयामास तस्मादस्मादिन्द्रादेव विश्वा विश्वानि सर्वाणि वस्तुजातानि सर्वाणि जगन्तिवा अवराणि अवरकालीनानि पश्चाद्भवानि भवन्ति तेनानेनेन्द्रेण वयं गीर्भिःस्तुतिभिः मित्रं लुप्तभावे प्रत्ययेन निर्देशः मैत्रीं दिधिषेम धारयेम । दिधिष धारणेइति धातुं केचिद्वदन्ति यद्वा मित्रं छान्दसमेकवचनं वयमिन्द्रेणसह मित्राणि सुहृदोभवामेति गीर्भिरिन्द्रं शव्दयेम । धिषशब्दे जौहोत्यादिकः अत्रव्यत्ययेन द्विविकरणाता श्लुश्च शप् च । ततोनमोभिः क्रियमाणैर्नमस्कारैः दीयमानैर्हविर्भिर्वा वृषभं कामानांवर्षकमिन्द्रं उपोविशेम अस्मदभिमुखमेव कुर्याम ॥ ६ ॥