6 ऋचः
हे हरे हरितवर्ण पापहर्तर्वा सोम दक्षसाधनः दक्षोबलं तस्यसाधको मदोमदकरश्च त्वं पवस्व क्षर देवेभ्यः इन्द्रादिभ्यः पीतये पानाय । तथा मरुद्भ्योवायवेच पीतये पवस्व ॥ १ ॥
हे पवमान सोम धिया कर्मणा अस्मद्व्यापारेण अंगुल्यावा हितोधृतःसन् कनिक्रदत् शब्दंकुर्वन् योनिं स्थानं ग्रहं वा अभिविशेतिशेषः । तदेवाह धर्मणा कर्मणा वायुं वायुसंबंधिनं पात्रमित्यर्थः । तदाविश प्रविश ॥ २ ॥
अयं सोमः संशोभते देवैः सह योनौ स्थाने स्वीये अधिष्ठितः वृषा कामानां वर्षकः कविः क्रान्तप्रज्ञः प्रियः प्रियभूतः सर्वेषाम् । यद्वा प्रीणयिता वृत्रहा वृत्रस्यहन्ता देववीतमः अतिशयेन देवान् कामयमानः एवं महानुभावः सोमः संशोभते ॥ ३ ॥
विश्वा सर्वाणि रूपाणि आविशन् पुनानः पूयमानोहर्यतः कमनीयः हर्यगतिकान्त्योः । ईदृशोयाति गच्छति यत्रामृतासः अमृतादेवा आसते विष्ठंति तं देशं याति ॥ ४ ॥
अरुष आरोचमानः सोमोगिरः शब्दान् जनयन् पवते क्षरति । किंकुर्वन् आनुषक् अनुषक्तमिन्द्रं गच्छन् व्याप्नुवन् कविक्रतुः क्रान्तप्रज्ञः ॥ ५ ॥
हे मदिन्तम मादितृतम कवे क्रान्तप्रज्ञ सोम त्वं पवित्रं अतिक्रम्य धारया आपवस्व । किमर्थं अर्कस्यार्चनीयस्येन्द्रस्य योनिं स्थानं आसदं प्राप्तुम् ॥ ६ ॥
तममृक्षन्तेति षळृचं द्वितीयंसूक्तं दृह्ळच्युतपुत्रस्य इध्मवाहनाम्नाआर्षं गायत्रं पवमानसोमदेवताकम् । अनुक्रान्तंच-तममृक्षन्तेध्मवाहो दार्ढच्युतइति । गतोविनियोगः ।
