तन्नु स॒त्यं पव᳚मानस्यास्तु॒ यत्र॒ विश्वे᳚ का॒रवः᳚ सं॒नस᳚न्त ।
ज्योति॒र्यदह्ने॒ अकृ᳚णोदु लो॒कं प्राव॒न्मनुं॒ दस्य᳚वे कर॒भीक᳚म् ॥
ज्योति॒र्यदह्ने॒ अकृ᳚णोदु लो॒कं प्राव॒न्मनुं॒ दस्य᳚वे कर॒भीक᳚म् ॥
पदपाठः (Word-by-word)
तत् । नु । स॒त्यम् । पव᳚मानस्य । अ॒स्तु॒ । यत्र᳚ । विश्वे᳚ । का॒रवः᳚ । स॒म्॑नस᳚न्त ।
ज्योतिः᳚ । यत् । अह्ने᳚ । अकृ᳚णोत् । ऊं॒ इति᳚ । लो॒कम् । प्र । आ॒व॒त् । मनु᳚म् । दस्य᳚वे । कः॒ । अ॒भीक᳚म् ॥
ज्योतिः᳚ । यत् । अह्ने᳚ । अकृ᳚णोत् । ऊं॒ इति᳚ । लो॒कम् । प्र । आ॒व॒त् । मनु᳚म् । दस्य᳚वे । कः॒ । अ॒भीक᳚म् ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
सत्यं सत्यभूतं तत्प्रसिद्धस्य पवमानस्य सोमस्यस्थानं नुक्षिप्रं अस्माकमस्तु यत्र यस्मिन् स्थाने विश्वेसर्वे कारवः स्तोतारः संनसन्त स्तोतुं संगच्छंते तत् स्थानमस्तु । अस्यसोमस्य यत् ज्योतिः अह्ने दिवसाय लोकमालोकं प्रकाशं अकृणोत् करोति । उइत्यवधारणे । तत् ज्योतिः मनुं एतन्नामानं राजार्षिं प्रावत् प्रकर्षेणारक्षत् । तथा सोमः स्वीयंतेजः दस्यवे सर्वस्योपक्षपयित्रे असुराय अभीकं अभिगमनशीलं कःअका- र्षीत् करोतेर्लुङि मंत्रेघसेति च्लेर्लुक् ॥ ५ ॥