हे वाजिन् अन्नवत् सोम यं त्वां अघ्र्या अहननीयागावो अभ्यनूषत अभिष्टुवन्ति आशिरार्थंस्थिताः शब्दायन्तइत्यर्थः । सत्वं अयोहतं अयइतिहिरण्यनाम तेन तद्वान् पाणि र्लक्ष्यते हिरण्मयेनपाणिनाहतं संस्कृतं योनिं स्थानमारोहसि । द्युमान् दीप्तःसन् । अभियो- निमयोहतमिति ह्युक्तम् । किंच हे सोम मघोनां हविष्मतां यजमानानां आयुरायुष्यं महि- महत् श्रदोन्नं यशोवा प्रतिरन् वर्धयन्निन्द्रायेन्द्रार्थं पवसे पूयसे । वृषा वर्षको मदोमदकर- श्च त्वम् ॥ २ ॥