तं त्वा᳚ दे॒वेभ्यो॒ मधु᳚मत्तमं॒ नरः᳚ स॒हस्र᳚धारं दुहते॒ दश॒ क्षिपः᳚ ।
नृभि᳚ः सोम॒ प्रच्यु᳚तो॒ ग्राव᳚भिः सु॒तो विश्वा᳚न्दे॒वा{4} आ प᳚वस्वा सहस्रजित् ॥
नृभि᳚ः सोम॒ प्रच्यु᳚तो॒ ग्राव᳚भिः सु॒तो विश्वा᳚न्दे॒वा{4} आ प᳚वस्वा सहस्रजित् ॥
पदपाठः (Word-by-word)
तम् । त्वा॒ । दे॒वेभ्यः᳚ । मधु᳚मत्॑तमम् । नरः᳚ । स॒हस्र᳚॑धारम् । दु॒ह॒ते॒ । दश᳚ । क्षिपः᳚ ।
नृ॑भिः᳚ । सो॒म॒ । प्र॑च्यु᳚तः । ग्राव᳚॑भिः । सु॒तः । विश्वा᳚न् । दे॒वान् । आ । प॒व॒स्व॒ । स॒ह॒स्र॒॑जि॒त् ॥
नृ॑भिः᳚ । सो॒म॒ । प्र॑च्यु᳚तः । ग्राव᳚॑भिः । सु॒तः । विश्वा᳚न् । दे॒वान् । आ । प॒व॒स्व॒ । स॒ह॒स्र॒॑जि॒त् ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे सोम तं तादृशं त्वा त्वां देवेभ्यः इन्द्राद्यर्थं मधुमत्तमं अतिशयेन मधुमन्तं सहस्र- धारं बहुधारायुक्तं दुहते दुहन्ति । के नरोनेतारः ऋत्विजोदशक्षिपः तेषां दशसंख्याका अंगुलयश्च हे सोम नृभिर्मनुष्यैः प्रच्युतोग्रावभिः सुतोभिषुतस्त्वं सहस्रजित् सहस्रसंख्या- कस्यधनस्य जेता सन् विश्वान् देवान् आपवस्व ॥ ४ ॥