नू नो᳚ र॒यिमुप᳚ मास्व नृ॒वन्तं᳚ पुना॒नो वा॒ताप्यं᳚ वि॒श्वश्च᳚न्द्रम् ।
प्र व᳚न्दि॒तुरि᳚न्दो ता॒र्यायु᳚ः प्रा॒तर्म॒क्षू धि॒याव᳚सुर्जगम्यात् ॥
प्र व᳚न्दि॒तुरि᳚न्दो ता॒र्यायु᳚ः प्रा॒तर्म॒क्षू धि॒याव᳚सुर्जगम्यात् ॥
पदपाठः (Word-by-word)
नु । नः॒ । र॒यिम् । उप᳚ । मा॒स्व॒ । नृ॒॑वन्त᳚म् । पु॒ना॒नः । वा॒ताप्य᳚म् । वि॒श्व॑च᳚न्द्रम् ।
प्र । व॒न्दि॒तुः । इ॒न्दो॒ इति᳚ । ता॒रि॒ । आयुः᳚ । प्रा॒तः । म॒क्षु । धि॒या॑व᳚सुः । ज॒ग॒म्या॒त् ॥
प्र । व॒न्दि॒तुः । इ॒न्दो॒ इति᳚ । ता॒रि॒ । आयुः᳚ । प्रा॒तः । म॒क्षु । धि॒या॑व᳚सुः । ज॒ग॒म्या॒त् ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे सोम पुनानः पूयमानस्त्वं नोस्मभ्यं नुक्षिप्रं नृवन्तं मनुष्यैर्युक्तम् । छान्दसंमतुपोवत्वम् । तादृशं रयिं धनं उपमास्व उपनिर्मिमीष्व उपकुर्वित्यर्थः । किंच विशचन्द्रं सर्वेषामाह्ला- दकं वाताप्यं उदकनामैतत् उदकंचकुरु । तथा हे इन्दो सोम वन्दितुस्तवस्तोतुः आयुर्जी- वनं प्रतारि त्वया वर्धितमस्तु सोयंसोमः धियावसुः बुध्याकर्मणावा प्राप्तधनः प्रातः काले वा सवने वा मक्षु शीघ्रं अस्मदीयं यज्ञं प्रति जगम्यादागच्छेत् गमेर्लिङि बहुलंछन्दसीति शपः श्लुः ॥ ५ ॥
अधियदिति पंचर्चनवमंसूक्तं आंगिरसस्यकण्वस्यार्षं तथाचानुक्रम्यते—अधियत्कण्वइति । पूर्ववच्छन्दोदेवते गतोविनियोगः ।