म॒हः सु वो॒ अर᳚मिषे॒ स्तवा᳚महे मी॒ळ्हुषे᳚ अरंग॒माय॒ जग्म᳚ये ।
य॒ज्ञेभि᳚र्गी॒र्भिर्वि॒श्वम᳚नुषां म॒रुता᳚मियक्षसि॒ गाये᳚ त्वा॒ नम᳚सा गि॒रा ॥
य॒ज्ञेभि᳚र्गी॒र्भिर्वि॒श्वम᳚नुषां म॒रुता᳚मियक्षसि॒ गाये᳚ त्वा॒ नम᳚सा गि॒रा ॥
पदपाठः (Word-by-word)
म॒हः । सु । वः॒ । अर᳚म् । इ॒षे॒ । स्तवा᳚महे । मी॒ळ्हुषे᳚ । अ॒र॒म्॑ग॒माय᳚ । जग्म᳚ये ।
य॒ज्ञेभिः᳚ । गीः॒॑भिः । वि॒श्व॑म᳚नुषाम् । म॒रुता᳚म् । इ॒य॒क्ष॒सि॒ । गाये᳚ । त्वा॒ । नम᳚सा । गि॒रा ॥
य॒ज्ञेभिः᳚ । गीः॒॑भिः । वि॒श्व॑म᳚नुषाम् । म॒रुता᳚म् । इ॒य॒क्ष॒सि॒ । गाये᳚ । त्वा॒ । नम᳚सा । गि॒रा ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे इन्द्र महो महतो वः तवेत्यर्थः व्यत्ययेन बहुवचनं अरंगमनमस्मद्विषयं इषे इच्छामि अर्तेररमितिरूपम् । तदर्थं मीह्ळुषे सेक्रे अरंगमाय अरंगम- नाय संपूर्णगमनाय जग्मये गमनशीलाय यज्ञं प्रति एवंभूताय देवाय सुष्ठु स्तवामहे त्वां स्तुमइत्यर्थः । केन साधनेनेति तदुच्यतेयज्ञेभिर्यजमानसा- धनैर्हविर्भिर्यज्ञैरेववा गीर्भिः स्तुतिभिःहे देव विश्वमनुषां विशेषां मनुष्याणां यष्टृणां इयक्षसि एतैरिज्यसे मरुतां संबन्धई त्वम् । किञ्च त्वा त्वां नमसा नमस्कारेण गिरा स्तुत्याच गाये स्तुवे ॥ १७ ॥