यो म᳚ इ॒मं चि᳚दु॒ त्मनाम᳚न्दच्चि॒त्रं दा॒वने᳚ ।
अ॒र॒ट्वे अक्षे॒ नहु᳚षे सु॒कृत्व᳚नि सु॒कृत्त᳚राय सु॒क्रतु᳚ः ॥
अ॒र॒ट्वे अक्षे॒ नहु᳚षे सु॒कृत्व᳚नि सु॒कृत्त᳚राय सु॒क्रतु᳚ः ॥
पदपाठः (Word-by-word)
यः । मे॒ । इ॒मम् । चि॒त् । ऊं॒ इति᳚ । त्मना᳚ । अम᳚न्दत् । चि॒त्रम् । दा॒वने᳚ ।
अ॒र॒ट्वे । अक्षे᳚ । नहु᳚षे । सु॒॑कृत्व᳚नि । सु॒कृत्॑त᳚राय । सु॒॑क्रतुः᳚ ॥
अ॒र॒ट्वे । अक्षे᳚ । नहु᳚षे । सु॒॑कृत्व᳚नि । सु॒कृत्॑त᳚राय । सु॒॑क्रतुः᳚ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
यः पृथुश्रवाः मे मह्यं इमं पुरतोवर्तमानं चित्रं चायनीयं गवाश्वादिकं दावने दानाय त्मना आत्मना स्वबुध्यैव अमदत् अमंदत अमाद्यत । सच सुक्रतुः शोभनकर्मा राजा सुकृत्तराय सुकृतकर्तृत्वाय अरट्वे अक्षे नहुषे सुकृत्वनिच एते तस्य राज्ञोध्यक्षाः तेष्वन्वशात् अस्मै गवादिकान्संयो- जयतेति । यद्वा अरट्वादयोन्येराजानः तेषु मध्ये सुकृत्तरायामन्ददिति ॥ २७ ॥