यः शु॒क्र इ᳚व॒ सूर्यो॒ हिर᳚ण्यमिव॒ रोच᳚ते ।
श्रेष्ठो᳚ दे॒वानां॒ वसु᳚ः ॥
श्रेष्ठो᳚ दे॒वानां॒ वसु᳚ः ॥
पदपाठः (Word-by-word)
यः । शु॒क्रः॑इ᳚व । सूर्यः᳚ । हिर᳚ण्यम्॑इव । रोच᳚ते ।
श्रेष्ठः᳚ । दे॒वाना᳚म् । वसुः᳚ ॥
श्रेष्ठः᳚ । दे॒वाना᳚म् । वसुः᳚ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
यो रुद्रः सूर्य इव शुक्रः सूर्यवद्दीप्तिमान् । हिरण्यमिव रोचते । यथा सर्वेषां प्राणिनां हिरण्य प्रीतिकरं भवति तथा रुद्रोऽपि । स च देवानां सर्वेषां प्राणिनां हिरण्यं प्रीतिकरं भवति तथा रुद्रोऽपि । स च देवानां सर्वेषां मध्ये श्रेष्ठो वसुर्निवासहेतुश्च ॥ रोचते । रुच दीप्तावभिप्रीत्यां च अदुपदेशाल्लसार्वधातुकानुदात्तत्वे धातुस्वरः । श्रेष्ठः प्रशस्यतरः । प्रशस्यशब्दादिष्ठनि प्रशस्यस्य श्रः (पा ५-३-६०) इति श्रादेशः । नित्त्वादाद्युदात्तत्वम् । वसुः । वासयति सर्वमिति वसुः । वस निवासे । अंतर्भावितण्यर्थात् शृस्वृस्निहीत्यादिनोप्रत्ययः । निदित्यनुवृत्तेराद्युदात्तत्वं ॥ २६ ॥ ५ ॥