हे अश्विनावश्विनौ गायत्रं गातव्यं गायत्रीयुक्तं गायत्रसाम्ना निष्पाद्यं वा स्तोत्रं तकवानस्य स्खलद्गतेरंधस्य ऋज्राश्वस्य संबंधि श्रुतम् । अशृुणुतम् । अहं चिदहमिव वां युवां स हि रिरेभ । स्तुतवान् । किं कुर्वन् हे शुभस्पती शोभनस्य कर्मणः पालयितारौ जलस्य वा स्वामिनौ अक्षी युवाभ्यां दत्ते चक्षुषी आ दन् आददानः । तस्मा इव मह्यमप्यभिमतफलं प्रयच्छतमिति भावः ॥ श्रुतम् । श्रु श्रवणे । लङ् बहुलं छंदसीति विकरणस्य लुक् । तकवानस्य । तक गतौ । अत्र गतिसामान्यवाचिना तद्विशेषो मंदगतिर्लक्ष्यते । औणादिक उप्रत्ययः । भृगवाण इतिवत् प्रक्रियोन्नेया । रिरेभ । रेभृ शब्दे । आक्षी । ई च द्विवचन इत्यक्षिशब्दस्य ईकारांतादेशः स चोदात्तः । शुभस्पती । सुबामंत्रिते परांगवत्स्वर इति षष्ठ्यंतस्य परांगवद्भावा त्पदद्वयसमुदायस्याष्टमिकामंत्रितानुदात्तत्वम् । दन् । आङ् पूर्वाद्ददातेराङोदोऽनास्यविहरणे (पा १-३-२०) इत्यात्मनेपदम् । व्यत्ययेन शतृ । जुहोत्यादित्वात् श्लुः । द्विर्वचनप्रकरणे छंदसि वेति वक्तव्यमिति वचनाद्विर्वचनाभावः । छंदस्युभयथेत्युभयथाश्रयणात् शतुः । सार्वधातुकत्वेन ङित्त्वम् । आर्धधातुतत्वादातो लोप इटि चेत्याकारलोपः ॥ ६ ॥