विषारवाय। वृषा सेचनसमर्थो रवः शब्दो यस्य सूक्ष्मजन्तुविशेषस्य झिल्याख्यस्य स तथोक्तः। कटुकशब्दवानित्यर्थः। तस्मै वृषारवाख्याय वदते चीची शब्दं कुर्वते चिच्चिकश्चिचीशब्दं कुर्वन्नन्यो जन्तुर्यद्यदोपावति वृषारवाय स्वशब्दस्य प्रत्युत्तरतूपेण चीचीशब्दकरेणोपगच्छति। उपेत्य पालयति वा। तत्र दृष्टान्तः। आघाटिभिरिव। अघाटयो घाटलिकाः काण्डवीणाः। ताभिर्धावयन्निषादादिसप्तस्वराणि शोधयन्गायक इव। तदारण्यानिः सारण्यानी महीयते। पूज्यते। इन्द्रवरुणेत्यादिना ङेष्। पा. ४-१-४९। तत्सन्नियोगेनानुगागमः। छान्दसो ह्रस्वः। अत एव हल्ङ्यादिसुलोपाभावः॥२॥