अ॒हं गु॒ङ्गुभ्यो᳚ अतिथि॒ग्वमिष्क᳚र॒मिषं॒ न वृ᳚त्र॒तुरं᳚ वि॒क्षु धा᳚रयम् ।
यत्प᳚र्णय॒घ्न उ॒त वा᳚ करञ्ज॒हे प्राहं म॒हे वृ᳚त्र॒हत्ये॒ अशु᳚श्रवि ॥
यत्प᳚र्णय॒घ्न उ॒त वा᳚ करञ्ज॒हे प्राहं म॒हे वृ᳚त्र॒हत्ये॒ अशु᳚श्रवि ॥
पदपाठः (Word-by-word)
अ॒हम् । गु॒ङ्गु॑भ्यः᳚ । अ॒ति॒थि॒॑ग्वम् । इष्क᳚रम् । इष᳚म् । न । वृ॒त्र॒॑तुर᳚म् । वि॒क्षु । धा॒र॒य॒म् ।
यत् । प॒र्ण॒य॒॑घ्ने । उ॒त । वा॒ । क॒र॒ञ्ज॒॑हे । प्र । अ॒हम् । म॒हे । वृ॒त्र॒॑हत्ये᳚ । अशु᳚श्रवि ॥
यत् । प॒र्ण॒य॒॑घ्ने । उ॒त । वा॒ । क॒र॒ञ्ज॒॑हे । प्र । अ॒हम् । म॒हे । वृ॒त्र॒॑हत्ये᳚ । अशु᳚श्रवि ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
अहमिन्द्रो गुङ्गुभ्य एतन्नामकेभ्यो जनपदेभ्यो रक्षणायातिथिग्वमतिथिगोः पुत्रं दिवोदासमृषिमिष्करं निष्कर्तारं वृत्रतुरं शत्रूणां हिंसकं विक्षु प्रजासु मध्य इषं नान्नमिव तासामन्नं यथा भोगाय भवति तद्वदन्न स्थानीयं धारयम् । धारितवानस्मि। कदेति उच्यते। यद्यदा पर्णयघ्ने पर्णयनामकस्यासुरस्य हननवति उतापि च करञ्जह एतन्नामकस्य हननोपेते महे महति वृत्रहत्ये सङ्ग्रामेऽशुश्रवि श्रुतोऽभुवं॥८॥