अ॒हं सोम᳚माह॒नसं᳚ बिभर्म्य॒हं त्वष्टा᳚रमु॒त पू॒षणं॒ भग᳚म् ।
अ॒हं द᳚धामि॒ द्रवि᳚णं ह॒विष्म᳚ते सुप्रा॒व्ये॒३॒᳚ यज᳚मानाय सुन्व॒ते ॥
अ॒हं द᳚धामि॒ द्रवि᳚णं ह॒विष्म᳚ते सुप्रा॒व्ये॒३॒᳚ यज᳚मानाय सुन्व॒ते ॥
पदपाठः (Word-by-word)
अ॒हम् । सोम᳚म् । आ॒ह॒नस᳚म् । बि॒भ॒र्मि॒ । अ॒हम् । त्वष्टा᳚रम् । उ॒त । पू॒षण᳚म् । भग᳚म् ।
अ॒हम् । द॒धा॒मि॒ । द्रवि᳚णम् । ह॒विष्म᳚ते । सु॒प्र॒॑अ॒व्ये᳚ । यज᳚मानाय । सु॒न्व॒ते ॥
अ॒हम् । द॒धा॒मि॒ । द्रवि᳚णम् । ह॒विष्म᳚ते । सु॒प्र॒॑अ॒व्ये᳚ । यज᳚मानाय । सु॒न्व॒ते ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
अहनसमाहन्तव्यमभिषोतव्यं सोमं यद्वा शत्रूणामाहन्तारं दिवि वर्तमानं देवतात्मानं सोममहमेव बिभर्मि। तथा तृष्टारमुतापि च पूषणं भगं चाहमेन बिभर्मि। तथा हविष्मते हविर्भिर्युक्ताय सुप्राव्ये शोभनं हविर्देवानां प्रापयित्रे तर्पयित्रे। अवतेस्तर्पणार्थादवितॄस्तृतन्त्रिभ्य ईः। उ. ३-१५८। इति कारप्रत्ययः। चरुर्थेकवचने यण्युदात्तस्वरितयोर्यणः स्वरितोऽनुदात्तस्येति सुपः स्वरितत्वम्। सुन्वते सोमाभिषवं कुर्वते। शतुरनुम इति चतुर्थ्या उदात्तत्वम्। ईदृशाय यजमानाय द्रविणं धनं यागफलरूपमहमेव धारयामि। एतच्च ब्रह्मणः फलदातृत्वं फलमत उपपत्तेः। ३-२-३८। इत्यधिकरणे भगवता भाष्यकारेण समर्थितम्॥२॥