अ॒हमे॒व स्व॒यमि॒दं व᳚दामि॒ जुष्टं᳚ दे॒वेभि᳚रु॒त मानु᳚षेभिः ।
यं का॒मये॒ तंत᳚मु॒ग्रं कृ᳚णोमि॒ तं ब्र॒ह्माणं॒ तमृषिं॒ तं सु᳚मे॒धाम् ॥
यं का॒मये॒ तंत᳚मु॒ग्रं कृ᳚णोमि॒ तं ब्र॒ह्माणं॒ तमृषिं॒ तं सु᳚मे॒धाम् ॥
पदपाठः (Word-by-word)
अ॒हम् । ए॒व । स्व॒यम् । इ॒दम् । व॒दा॒मि॒ । जुष्ट᳚म् । दे॒वेभिः᳚ । उ॒त । मानु᳚षेभिः ।
यम् । का॒मये᳚ । तम्॑त᳚म् । उ॒ग्रम् । कृ॒णो॒मि॒ । तम् । ब्र॒ह्माण᳚म् । तम् । ऋषि᳚म् । तम् । सु॒॑मे॒धाम् ॥
यम् । का॒मये᳚ । तम्॑त᳚म् । उ॒ग्रम् । कृ॒णो॒मि॒ । तम् । ब्र॒ह्माण᳚म् । तम् । ऋषि᳚म् । तम् । सु॒॑मे॒धाम् ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
अहं स्वयमेवेदं वस्तु ब्रह्मात्मकं वदामि। उपदिशामि। देवेभिर्देवैरीन्द्रादिभिरपि जुष्टं सेवितम् । उपाति च मानुषेभिर्मनुष्यैरपि जुष्टम्। ईदृग्वस्त्वात्मिकाहं कामये यं पुरुषं रक्षितुमहं वाञ्छामि तं तं पुरुषमुग्रं कृणोमि। सर्वेभ्योऽधिकं करोमि। तमेव ब्रह्माणं स्रष्टारं करोमि। तमेवर्षिमतीन्द्रियार्थदर्शिनं करोमि। तमेव सुमेधां शोभनप्रज्ञं च करोमि॥५॥