यत्त्वा॒ यामि᳚ द॒द्धि तन्न᳚ इन्द्र बृ॒हन्तं॒ क्षय॒मस᳚मं॒ जना᳚नाम् ।
अ॒भि तद्द्यावा᳚पृथि॒वी गृ᳚णीताम॒स्मभ्यं᳚ चि॒त्रं वृष᳚णं र॒यिं दा᳚ः ॥
अ॒भि तद्द्यावा᳚पृथि॒वी गृ᳚णीताम॒स्मभ्यं᳚ चि॒त्रं वृष᳚णं र॒यिं दा᳚ः ॥
पदपाठः (Word-by-word)
यत् । त्वा॒ । यामि᳚ । द॒द्धि । तत् । नः॒ । इ॒न्द्र॒ । बृ॒हन्त᳚म् । क्षय᳚म् । अस᳚मम् । जना᳚नाम् ।
अ॒भि । तत् । द्यावा᳚पृथि॒वी इति᳚ । गृ॒णी॒ता॒म् । अ॒स्मभ्य᳚म् । चि॒त्रम् । वृष᳚णम् । र॒यिम् । दाः॒ ॥
अ॒भि । तत् । द्यावा᳚पृथि॒वी इति᳚ । गृ॒णी॒ता॒म् । अ॒स्मभ्य᳚म् । चि॒त्रम् । वृष᳚णम् । र॒यिम् । दाः॒ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे इन्द्र त्वा त्वां यद्वक्षमाणं यामि याचामि। वर्णलोपश्छान्दसः। याच्यमानं तद्दद्धि। देहि। ददातेर्लोटि व्यत्ययेन परस्मैपदम् । बहुलं छन्दसीति शपो लुक्। तदिति सामान्येन निर्दिष्टं विशेषयति। बृहन्तं महान्तं क्षयं निवासं जनानामन्येषामसममसाधारणं देहि। त्वया दातव्यं द्यावापृथिवी अभि गृणीताम् । अस्मभ्यमित्यादि गतं॥८॥