सा॒ध्वीम᳚कर्दे॒ववी᳚तिं नो अ॒द्य य॒ज्ञस्य᳚ जि॒ह्वाम᳚विदाम॒ गुह्या᳚म् ।
स आयु॒रागा᳚त्सुर॒भिर्वसा᳚नो भ॒द्राम᳚कर्दे॒वहू᳚तिं नो अ॒द्य ॥
स आयु॒रागा᳚त्सुर॒भिर्वसा᳚नो भ॒द्राम᳚कर्दे॒वहू᳚तिं नो अ॒द्य ॥
पदपाठः (Word-by-word)
सा॒ध्वीम् । अ॒कः॒ । दे॒व॑वी᳚तिम् । नः॒ । अ॒द्य । य॒ज्ञस्य᳚ । जि॒ह्वाम् । अ॒वि॒दा॒म॒ । गुह्या᳚म् ।
सः । आयुः᳚ । आ । अ॒गा॒त् । सु॒र॒भिः । वसा᳚नः । भ॒द्राम् । अ॒कः॒ । दे॒व॑हू᳚तिम् । नः॒ । अ॒द्य ॥
सः । आयुः᳚ । आ । अ॒गा॒त् । सु॒र॒भिः । वसा᳚नः । भ॒द्राम् । अ॒कः॒ । दे॒व॑हू᳚तिम् । नः॒ । अ॒द्य ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
यस्मिन्यजमाने जीवति मृतशब्दो जायते तस्य सुरभिमतीष्टिः कर्तव्या। साध्वीमकरित्येषा तत्र याज्या। सूत्रितं च। अग्निर्होता न्यसिदद्यजीयान् साध्वीमकर्देववीतिं नो अद्य। आ. ३-१३। इति॥
अयमग्निरद्य नोऽस्माकं देववीतिं देवानामागमनवन्तं देवानां हविर्भक्षणोपेतं वा यज्ञं साध्वीमकः। साधुमकरोत्। वयं च यज्ञस्य जिह्वां गुह्यां गूढतरां जिह्वामविदाम। लब्धवन्तः स्म। अग्निर्हि यज्ञस्य जिह्वा तेन देवानां पानाज्जिह्वात्वेनोपचारः। स तादृशोऽग्निः सुरुभिः सुगन्ध आयुर्देवैर्दत्तमायुष्यं वसान आच्छादयन्नागात् आगच्छति। आगत्य च नोऽस्मदर्थं देवहूतिं देवानामाह्वानवन्तं यज्ञं भद्रामकः। कल्याणं कृतवान्। आद्येदानीम्॥३॥