म॒रुत्स्तो᳚त्रस्य वृ॒जन᳚स्य गो॒पा व॒यमिन्द्रे᳚ण सनुयाम॒ वाज᳚म् ।
तन्नो᳚ मि॒त्रो वरु᳚णो मामहन्ता॒मदि᳚ति॒ः सिन्धु᳚ः पृथि॒वी उ॒त द्यौः ॥
तन्नो᳚ मि॒त्रो वरु᳚णो मामहन्ता॒मदि᳚ति॒ः सिन्धु᳚ः पृथि॒वी उ॒त द्यौः ॥
पदपाठः (Word-by-word)
म॒रुत्॑स्तो᳚त्रस्य । वृ॒जन᳚स्य । गो॒पाः । व॒यम् । इन्द्रे᳚ण । स॒नु॒या॒म॒ । वाज᳚म् ।
तत् । नः॒ । मि॒त्रः । वरु᳚णः । म॒म॒ह॒न्ता॒म् । अदि᳚तिः । सिन्धुः᳚ । पृ॒थि॒वी । उ॒त । द्यौः ॥
तत् । नः॒ । मि॒त्रः । वरु᳚णः । म॒म॒ह॒न्ता॒म् । अदि᳚तिः । सिन्धुः᳚ । पृ॒थि॒वी । उ॒त । द्यौः ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
मरुत्त्सोत्रस्य । मरुद्भिः सह स्तोत्रं यस्य स मरुत्स्तोत्रः । तस्य वृजनस्य शत्रूणां क्षेप्तुरिंद्रस्य संबंधिनो गोपा गोपायनीया रक्षणीया वयं तेनेंद्रेण वाजमन्नं सनुयाम । लभेमहि । यदेतदस्माभिः प्रार्थितं नोऽस्मदीयं तन्मित्रादयो द्यावापृथिव्यौ च ममहंताम् । पूजितं कुर्वंतु ॥ वृजनस्य । वृजी वर्जने । क ॄप ॄवृजिमंदिनिधाञ्भ्यः क्युरिति क्युप्रत्ययः ॥ ११ ॥