इन्द्र॒ः किल॒ श्रुत्या᳚ अ॒स्य वे᳚द॒ स हि जि॒ष्णुः प᳚थि॒कृत्सूर्या᳚य ।
आन्मेनां᳚ कृ॒ण्वन्नच्यु᳚तो॒ भुव॒द्गोः पति᳚र्दि॒वः स᳚न॒जा अप्र᳚तीतः ॥
आन्मेनां᳚ कृ॒ण्वन्नच्यु᳚तो॒ भुव॒द्गोः पति᳚र्दि॒वः स᳚न॒जा अप्र᳚तीतः ॥
पदपाठः (Word-by-word)
इन्द्रः᳚ । किल᳚ । श्रुत्यै᳚ । अ॒स्य । वे॒द॒ । सः । हि । जि॒ष्णुः । प॒थि॒॑कृत् । सूर्या᳚य ।
आत् । मेना᳚म् । कृ॒ण्वन् । अच्यु᳚तः । भुव᳚त् । गोः । पतिः᳚ । दि॒वः । स॒न॒॑जाः । अप्र᳚ति॑इतः ॥
आत् । मेना᳚म् । कृ॒ण्वन् । अच्यु᳚तः । भुव᳚त् । गोः । पतिः᳚ । दि॒वः । स॒न॒॑जाः । अप्र᳚ति॑इतः ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
अस्यास्मदीयस्य स्तोत्रस्य श्रुत्यै शवणायेन्द्रः किलेन्द्र एव वेद। जानाति। स हि स एव जिष्णुः शत्रूणां जयशीलः सूर्याय पथिकृन्मार्गकर्ता भवति। किञ्चाच्युतः। शत्रुभिरगन्तव्यो वृषणश्वस्य मेनामात्मानं कृण्वन् कुर्वन् इन्द्र आत्। आगच्छत्यस्मदीयं यज्ञम् । मेनाभवो वृषनश्वस्य सुक्रतो। ऋ. १-५१-१३। इति मन्त्रान्तरम्। अस गतिदीप्त्यादानेषु भौवादिकः। .....। दिवो द्युलोकस्य च पतिर्भवत्। अभूत्। भवतेर्लेट्। वाक्यभेदादनिघतः॥३॥