सहसो बलस्य सूनरः सुष्ठु प्रेरकः। यद्वा। सुनुरित्यस्य वर्णव्यत्ययः। सूनरः सूणुः। बलेन मध्यमानत्वात्तस्य पुत्रः। अग्निर्नृभिः कर्मनेतृभिर्मर्तैर्मनुष्यैः सह सूरिभिर्विद्वद्भिरस्माभिर्वसु धनमभिलक्ष्यैवैवं स्तवे। स्तूयते। वसु ष्टव इत्यत्र संहितायां पूर्वपदादिति षत्वम्। मित्रासो न सुहृद इव सुधिताः सुहितास्तृप्ताः। दधातेर्निष्ठायाम् सुधितवसुधितेति नोपाइतिअः। सुधितार्थास्तृप्त्यर्था इति काशिकायामुक्तम्। ऋतायवो यज्ञम् कामयमानाः। न च्छन्दस्य पुत्रस्येति दीर्घेत्वयोः प्रतिषेधः। ईदृशा ये सूरयो द्यावो न द्योतमाना इव द्युम्नैः। द्युम्नं द्योततेर्यशो वान्नं वा। नि. ५-५। इति यास्कः। अग्निप्रदत्तैर्बलैरात्मीयैर्यशोभिर्वा मानुषाञ्शानानभि सन्ति अभिभवन्ति। यद्वृत्तयोगादनिघातः॥७॥