मो षु णः᳚ सोम मृ॒त्यवे॒ परा᳚ दा॒ः पश्ये᳚म॒ नु सूर्य᳚मु॒च्चर᳚न्तम् ।
द्युभि᳚र्हि॒तो ज᳚रि॒मा सू नो᳚ अस्तु परात॒रं सु निरृ᳚तिर्जिहीताम् ॥
द्युभि᳚र्हि॒तो ज᳚रि॒मा सू नो᳚ अस्तु परात॒रं सु निरृ᳚तिर्जिहीताम् ॥
पदपाठः (Word-by-word)
मो इति᳚ । सु । नः॒ । सो॒म॒ । मृ॒त्यवे᳚ । परा᳚ । दाः॒ । पश्ये᳚म । नु । सूर्य᳚म् । उ॒त्॑चर᳚न्तम् ।
द्यु॑भिः᳚ । हि॒तः । ज॒रि॒मा । सु । नः॒ । अ॒स्तु॒ । प॒रा॒॑त॒रम् । सु । निः॑ऋ᳚तिः । जि॒ही॒ता॒म् ॥
द्यु॑भिः᳚ । हि॒तः । ज॒रि॒मा । सु । नः॒ । अ॒स्तु॒ । प॒रा॒॑त॒रम् । सु । निः॑ऋ᳚तिः । जि॒ही॒ता॒म् ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे सोम नोऽस्मान् सु सुष्ठु मृत्यवे मो परा दाः। मैव परादानं कुरु। मृत्य्वधीनान्नोऽस्मान्माकार्षीः। किन्तु न्विदानीमुच्चरन्तमूर्ध्वं गच्छन्तमुदयन्तं सूर्यं पश्येम। चिरकालं जीवेमेत्यर्थः। जीवाभावे सूर्यादर्शनादित्यभिप्रायः। किञ्च द्युभिः। अहर्नामैतत्। अहोभिर्दिवसैर्हितः प्रेरितो जरिमा जराभावो नोऽस्माकं सु सुखकरोऽस्तु। शिष्टमुक्तम्॥४॥