अभ्रप्रुष इत्यष्टर्चम् नवमं सूक्तं भृगुगोत्रस्य स्यूमरश्मेरार्षम् मरुद्देवताकम् । पञ्चमि जगती शिष्टाः सप्त त्रिष्टुभः। तथा चानुक्रान्तम्। अभ्रप्रुषः स्यूमरश्मिर्भार्गवो मारुतं तु पञ्चमी जगतीति। गतो विनियोगः॥

अभ्रप्रुषो न मेघान्निर्गच्छन्त उदकबिन्दव इव वाचा स्तुत्या प्रिता मरुतो वसु धनं प्रुष। सिञ्चन्ति। व्यत्ययेन बहुवचनम्। किञ्च हविष्मन्तो न यज्ञा हविर्भिर्युक्ता यागा इव विजानुषो जगतो विजनयितारो भवन्ति। अथ समुदायेनाह। तेषामेषां सुमारुतम् शोभमानानां मरुतां ब्रह्माणं महान्तं गणमर्हसे पुजार्थं नास्तोषि। नास्तोषम्। न स्तुतवानस्मीतः पूर्वम्। तथा शोभसे शोभार्थमपि मारुतं गनम् नास्तौषि। अत इदानीं नूतनेन स्तोत्रेण स्तौमीत्यर्थः॥१॥