कं न᳚श्चि॒त्रमि᳚षण्यसि चिकि॒त्वान्पृ᳚थु॒ग्मानं᳚ वा॒श्रं वा᳚वृ॒धध्यै᳚ ।
कत्तस्य॒ दातु॒ शव᳚सो॒ व्यु᳚ष्टौ॒ तक्ष॒द्वज्रं᳚ वृत्र॒तुर॒मपि᳚न्वत् ॥
कत्तस्य॒ दातु॒ शव᳚सो॒ व्यु᳚ष्टौ॒ तक्ष॒द्वज्रं᳚ वृत्र॒तुर॒मपि᳚न्वत् ॥
पदपाठः (Word-by-word)
कम् । नः॒ । चि॒त्रम् । इ॒ष॒ण्य॒सि॒ । चि॒कि॒त्वान् । पृ॒थु॒॑ग्मान᳚म् । वा॒श्रम् । व॒वृ॒धध्यै᳚ ।
कत् । तस्य᳚ । दातु᳚ । शव᳚सः । वि॑उ᳚ष्टौ । तक्ष᳚त् । वज्र᳚म् । वृ॒त्र॒॑तुर᳚म् । अपि᳚न्वत् ॥
कत् । तस्य᳚ । दातु᳚ । शव᳚सः । वि॑उ᳚ष्टौ । तक्ष᳚त् । वज्र᳚म् । वृ॒त्र॒॑तुर᳚म् । अपि᳚न्वत् ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
कं न इति द्वादशर्चं नवमं सूक्तम्। वैखानसस्य वम्रस्यार्षं त्रैष्टुभमैन्द्रम्। तथा चानुक्रान्तम्। कं नो वम्रो वैखानस इति। गतो विनियोगः॥
हे इन्द्र नोऽस्माकं चित्रं चायनीयं कं धनविशेषमिषण्यसि। प्रेरयसि। चिकित्वान् सर्वथा प्रेरणीयमिति जानन्। कीदृशं तम्। प्रुथुग्मानं पृथुभावं प्राप्नुवन्तं वात्रं शब्दनीयं स्तुत्यम्। किमर्थं च। ववृधद्या अस्माकं वर्धनाय। किञ्च तस्येन्द्रस्य तवसो बलस्य ब्युष्टौ व्युच्छने सति कद्दातु किं दानमस्माकं भवतीति शेषः। यं वज्रं वृत्रतुरं वृत्रस्यावरकस्य पापस्य हिंसकं त्वष्ट्वा तक्षत् ताक्षत् साधु सम्पादितवान् अपिन्वत् असिञ्चच्च। तस्य शवसो व्युष्टाविति सम्बन्धः। यद्वा। हे इन्द्र कत्किं तस्य वज्रस्य दानं भवति यं वज्रमिन्द्रार्थं तक्षदिति योजना। मह्यं त्वष्टा वज्रमतक्षदायसम्। ऋ. १०-४८-३। इति मन्त्रान्तरम्॥१॥