विश्वे᳚ दे॒वासो॒ अध॒ वृष्ण्या᳚नि॒ ते॑व᳚र्धय॒न्त्सोम᳚वत्या वच॒स्यया᳚ ।
र॒द्धं वृ॒त्रमहि॒मिन्द्र᳚स्य॒ हन्म᳚ना॒ग्निर्न जम्भै᳚स्तृ॒ष्वन्न᳚मावयत् ॥
र॒द्धं वृ॒त्रमहि॒मिन्द्र᳚स्य॒ हन्म᳚ना॒ग्निर्न जम्भै᳚स्तृ॒ष्वन्न᳚मावयत् ॥
पदपाठः (Word-by-word)
विश्वे᳚ । दे॒वासः᳚ । अध᳚ । वृष्ण्या᳚नि । ते॒ । अव᳚र्धयन् । सोम᳚॑वत्या । व॒च॒स्यया᳚ ।
र॒द्धम् । वृ॒त्रम् । अहि᳚म् । इन्द्र᳚स्य । हन्म᳚ना । अ॒ग्निः । न । जम्भैः᳚ । तृ॒षु । अन्न᳚म् । आ॒व॒य॒त् ॥
र॒द्धम् । वृ॒त्रम् । अहि᳚म् । इन्द्र᳚स्य । हन्म᳚ना । अ॒ग्निः । न । जम्भैः᳚ । तृ॒षु । अन्न᳚म् । आ॒व॒य॒त् ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे इन्द्र अध वृत्रहननानन्तरं विश्वे देवासो देवा ऋत्विजः सोमवत्या सोमयुक्तया वचस्यया स्तुतीच्छया ते त्वदीयानि वृष्ण्यानि बलान्यवर्धयन्। वर्धयन्ति। इन्द्रस्य हन्मना हननसाधनेन वज्रेन रद्धम्। रध हिंसासंराद्ध्योः। हिंसितमहिं वृत्रमपामावरकं मेघं तृषु शीघ्रमन्नमावयत्। अभक्षयत्। तज्जन्येनोदकेन सम्पादितमन्नं जनोऽभक्षयदित्यर्थः। आवयतिरत्तिकर्मा। तत्र दृष्टान्तः। अग्निर्न यथाग्निर्जम्भैरात्मीयैर्दन्तैरन्नं भक्षयति तद्वत्॥८॥