तन्नो᳚ देवा यच्छत सुप्रवाच॒नं छ॒र्दिरा᳚दित्याः सु॒भरं᳚ नृ॒पाय्य᳚म् ।
पश्वे᳚ तो॒काय॒ तन᳚याय जी॒वसे᳚ स्व॒स्त्य१॒᳚ग्निं स᳚मिधा॒नमी᳚महे ॥
पश्वे᳚ तो॒काय॒ तन᳚याय जी॒वसे᳚ स्व॒स्त्य१॒᳚ग्निं स᳚मिधा॒नमी᳚महे ॥
पदपाठः (Word-by-word)
तत् । नः॒ । दे॒वाः॒ । य॒च्छ॒त॒ । सु॒॑प्र॒वा॒च॒नम् । छ॒र्दिः । आ॒दि॒त्याः॒ । सु॒॑भर᳚म् । नृ॒॑पाय्य᳚म् ।
पश्वे᳚ । तो॒काय᳚ । तन᳚याय । जी॒वसे᳚ । स्व॒स्ति । अ॒ग्निम् । स॒म्॑इ॒धा॒नम् । ई॒म॒हे॒ ॥
पश्वे᳚ । तो॒काय᳚ । तन᳚याय । जी॒वसे᳚ । स्व॒स्ति । अ॒ग्निम् । स॒म्॑इ॒धा॒नम् । ई॒म॒हे॒ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे आदित्यादेवाः यूयं सुप्रवाचनं अत्यंतं प्रशस्तं सुभरं सुसमृद्धंन्रुपाय्यं नृणां रक्षकं तदस्मदभिलषितं छर्दिर्गृहं नोस्माकं पश्वे पशवे तोकाय पुत्राय तनयाय पौत्राय च जीवसे जीवनार्थं यच्छत दत्त । सिद्धमन्यत् ॥ १२ ॥