भारती। भरत आदित्यः। अस्य स्वभुता दीप्तिः। तस्येदमित्यर्थः उत्सादित्वादञ्। पा. ४-१-८६। टिड्ढाणञिति ङीप्। नोऽस्मदीयं यज्ञं तूयं क्शिप्रमेतु। आगच्छतु। तथा मनुष्वन्मनुष्यो यथेदं मया कर्तव्यमिति जानाति तद्वच्चेतयन्ती जानतीळा देवी चेहास्मिन्कर्मण्यागच्छतु। तथा सरस्वती च। स्वपसः सुकर्माणः। अप इति कर्मनाम। आप्नोतेरसुन्यापः कर्माख्यायां ह्रस्वः। बहुव्रीहावाद्युदात्तं द्व्यच्छन्दसीत्युत्तरपदाद्युदात्तत्वम्। एतास्तिस्रो देवीर्देव्यः स्योनं सुखकरमिदं बर्हिरिमं यज्ञमा सदन्तु। आसीदन्तु। प्राप्नुवन्तु। सदेर्लोटि सीदादेशाभावश्छान्दसः॥८॥