त्वं नः᳚ सोम सु॒क्रतु᳚र्वयो॒धेया᳚य जागृहि ।
क्षे॒त्र॒वित्त᳚रो॒ मनु᳚षो॒ वि वो॒ मदे᳚ द्रु॒हो नः᳚ पा॒ह्यंह᳚सो॒ विव᳚क्षसे ॥
क्षे॒त्र॒वित्त᳚रो॒ मनु᳚षो॒ वि वो॒ मदे᳚ द्रु॒हो नः᳚ पा॒ह्यंह᳚सो॒ विव᳚क्षसे ॥
पदपाठः (Word-by-word)
त्वम् । नः॒ । सो॒म॒ । सु॒॑क्रतुः᳚ । व॒यः॒॑धेया᳚य । जा॒गृ॒हि॒ ।
क्षे॒त्र॒वित्॑त᳚रः । मनु᳚षः । वि । वः॒ । मदे᳚ । द्रु॒हः । नः॒ । पा॒हि॒ । अंह᳚सः । विव᳚क्षसे ॥
क्षे॒त्र॒वित्॑त᳚रः । मनु᳚षः । वि । वः॒ । मदे᳚ । द्रु॒हः । नः॒ । पा॒हि॒ । अंह᳚सः । विव᳚क्षसे ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे सोम सुक्रतुः शोभनप्रज्ञः क्षेत्रवित्तरः क्षेत्रस्यातिशयेन लंभकः त्वं नोस्माकं वयोधे- याय अन्नदानाय जागृहि । किंच द्रुहः द्रोग्धुः मनुषोमनुष्याच्छत्रोः सकाशान्नोस्मान्पाहिर- क्ष अंहसः पापाच्च नोस्मान्पाहि । किमर्थं विवोमदे तव सोमादिहविर्जन्यतृप्त्यर्थमित्यर्थः । विवक्षसे त्वं महान् भवसि ॥ ८ ॥