दोहे᳚न॒ गामुप᳚ शिक्षा॒ सखा᳚यं॒ प्र बो᳚धय जरितर्जा॒रमिन्द्र᳚म् ।
कोशं॒ न पू॒र्णं वसु᳚ना॒ न्यृ᳚ष्ट॒मा च्या᳚वय मघ॒देया᳚य॒ शूर᳚म् ॥
कोशं॒ न पू॒र्णं वसु᳚ना॒ न्यृ᳚ष्ट॒मा च्या᳚वय मघ॒देया᳚य॒ शूर᳚म् ॥
पदपाठः (Word-by-word)
दोहे᳚न । गाम् । उप᳚ । शि॒क्ष॒ । सखा᳚यम् । प्र । बो॒ध॒य॒ । ज॒रि॒तः॒ । जा॒रम् । इन्द्र᳚म् ।
कोश᳚म् । न । पू॒र्णम् । वसु᳚ना । नि॑ऋ᳚ष्टम् । आ । च्य॒व॒य॒ । म॒घ॒॑देया᳚य । शूर᳚म् ॥
कोश᳚म् । न । पू॒र्णम् । वसु᳚ना । नि॑ऋ᳚ष्टम् । आ । च्य॒व॒य॒ । म॒घ॒॑देया᳚य । शूर᳚म् ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे जरितस्त्वं दोहेन कामानां दोहनार्थं गां गोरूपं सखायं प्रियमिंद्रमुपशिक्ष वशं नय । किंच जारं भूतानां जरयितारमिद्रं प्रबोधय स्तुतिभिः प्रबुद्धं कुरु । किंच पूर्णमुदकेन पूरि- तं कोशं न पात्रमिव वारिभिः वसुना हिरण्यादिना धनेन न्यृष्टं नीचैर्गतं शूरं वीरमिंद्रं मघदेयाय धनदानाय च्यवय अभिमुखं कुर्वित्यर्थः ॥ २ ॥