उ॒त प्र॒हाम᳚ति॒दीव्या᳚ जयाति कृ॒तं यच्छ्व॒घ्नी वि᳚चि॒नोति᳚ का॒ले ।
यो दे॒वका᳚मो॒ न धना᳚ रुणद्धि॒ समित्तं रा॒या सृ᳚जति स्व॒धावा᳚न् ॥
यो दे॒वका᳚मो॒ न धना᳚ रुणद्धि॒ समित्तं रा॒या सृ᳚जति स्व॒धावा᳚न् ॥
पदपाठः (Word-by-word)
उ॒त । प्र॒॑हाम् । अ॒ति॒॑दीव्य᳚ । ज॒या॒ति॒ । कृ॒तम् । यत् । श्व॒॑घ्नी । वि॒॑चि॒नोति᳚ । का॒ले ।
यः । दे॒व॑का᳚मः । न । धना᳚ । रु॒ण॒द्धि॒ । सम् । इत् । तम् । रा॒या । सृ॒ज॒ति॒ । स्व॒धा॑वा᳚न् ॥
यः । दे॒व॑का᳚मः । न । धना᳚ । रु॒ण॒द्धि॒ । सम् । इत् । तम् । रा॒या । सृ॒ज॒ति॒ । स्व॒धा॑वा᳚न् ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
उतापिचेंद्रः प्रहां प्रहंतारमतिदीव्यः अतिरभिपूजितार्थे वर्तते दीव्यतिर्गत्यर्थः अभिपू- जितं गमयित्वा जयाति जयति । किंच यत् यथा अत्र प्रकारवचनप्रत्ययस्य लोपोद्रष्टव्यः । श्वघ्नीकितवः कृतं कृतसमयं प्रति कितवं कितवानां मध्ये विचिनोति परिक्ष्यगृह्णाती तद्व दिंद्रः काले युद्धकाले बलवंतं शत्रुं परीक्ष्य वधार्थं गृह्णातीत्यर्थः । किंच योमनुष्योदेवका- मोदेवान् यष्टुं स्तोतुं वाभिलाषवान् भवति तस्यार्थाय धना धनानि न रुणाद्धि नावृणो- ति नाच्छादयतीत्यर्थः । किंतु प्रकाशयति स्वधावान् बलवानिंद्रः तं देवकामं राया धनेन संसृजतीत् संयाजयत्येव ॥ ९ ॥