त्वाष्ट्रस्य पशोर्वपायागस्य देव त्वष्टरिति याज्या। सूत्रितं च। देव त्वष्टर्यद्ध चारुत्वमानट् पिशङ्गरूपः सुभरो वयोधाः। आ. ३-८। इति॥

हे देव त्वष्टरेतन्नामक त्वं यच्चरुत्वं हविर्भिः कल्याणरूपत्वमानट् प्राप्तवान्। अश्नोतेर्लिटि प्रत्ययस्य लुक्। यच्च त्वमङ्गिरसामस्माकं सचाभूः सहभावी सखाभवः। हे द्रविणोदो धनस्य दातः अव एव सुरत्नः सुधनः स त्वमुशन्हवींषि कामयमानः सन् विद्वान् आस्येदमस्येदमिति प्रजानन्देवानां पाथोऽन्नमुप यक्षि। उपयज। तेभ्यः प्रयच्छा॥९॥