तं नो॒ द्यावा᳚पृथि॒वी तन्न॒ आप॒ इन्द्र᳚ः शृण्वन्तु म॒रुतो॒ हवं॒ वचः᳚ ।
मा शूने᳚ भूम॒ सूर्य᳚स्य सं॒दृशि᳚ भ॒द्रं जीव᳚न्तो जर॒णाम᳚शीमहि ॥
मा शूने᳚ भूम॒ सूर्य᳚स्य सं॒दृशि᳚ भ॒द्रं जीव᳚न्तो जर॒णाम᳚शीमहि ॥
पदपाठः (Word-by-word)
तम् । नः॒ । द्यावा᳚पृथि॒वी इति᳚ । तत् । नः॒ । आपः᳚ । इन्द्रः᳚ । शृ॒ण्व॒न्तु॒ । म॒रुतः᳚ । हव᳚म् । वचः᳚ ।
मा । शूने᳚ । भू॒म॒ । सूर्य᳚स्य । स॒म्॑दृशि᳚ । भ॒द्रम् । जीव᳚न्तः । ज॒र॒णाम् । अ॒शी॒म॒हि॒ ॥
मा । शूने᳚ । भू॒म॒ । सूर्य᳚स्य । स॒म्॑दृशि᳚ । भ॒द्रम् । जीव᳚न्तः । ज॒र॒णाम् । अ॒शी॒म॒हि॒ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
द्यावापृथिवी द्यावापृथिव्यौ आपश्च इंद्रश्च मरुतश्च नोस्माकं तं हवमाह्वानं नोस्माकं तद्वचः स्तुतिरूपं वाक्यं च नइतिद्विरुक्तिरादरार्था शृण्वंतु । किंच वयं सूर्यस्य संदृशि संद र्शने शूने प्रवृद्धाय दुःखाय माभूम मैव भवेम किंतु जीवंतः चिरं प्राणान् धारयंतोवयं भद्रं कल्याणं जरणां वृद्धत्वममरत्वं चाशीमहि प्राप्नुयाम ॥ ६ ॥