ते सो॒मादो॒ हरी॒ इन्द्र᳚स्य निंसतें॒॑शुं दु॒हन्तो॒ अध्या᳚सते॒ गवि᳚ ।
तेभि᳚र्दु॒ग्धं प᳚पि॒वान्त्सो॒म्यं मध्विन्द्रो᳚ वर्धते॒ प्रथ᳚ते वृषा॒यते᳚ ॥
तेभि᳚र्दु॒ग्धं प᳚पि॒वान्त्सो॒म्यं मध्विन्द्रो᳚ वर्धते॒ प्रथ᳚ते वृषा॒यते᳚ ॥
पदपाठः (Word-by-word)
ते । सो॒म॒॑अदः᳚ । हरी॒ इति᳚ । इन्द्र᳚स्य । निं॒स॒ते॒ । अं॒शुम् । दु॒हन्तः᳚ । अधि᳚ । आ॒स॒ते॒ । गवि᳚ ।
तेभिः᳚ । दु॒ग्धम् । प॒पि॒॑वान् । सो॒म्यम् । मधु᳚ । इन्द्रः᳚ । व॒र्ध॒ते॒ । प्रथ᳚ते । वृ॒ष॒॑यते᳚ ॥
तेभिः᳚ । दु॒ग्धम् । प॒पि॒॑वान् । सो॒म्यम् । मधु᳚ । इन्द्रः᳚ । व॒र्ध॒ते॒ । प्रथ᳚ते । वृ॒ष॒॑यते᳚ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
ते सोमादः सोमस्यात्तारस्ते प्रकृता एते ग्रावाण इन्द्रस्य हरी अश्वौ निंसते। निक्शन्ति। चुंबन्ति। प्राप्नुवन्तीत्यर्थः। किञ्च गव्यधिषवणचर्मण्यंशु सोमं दुहन्त असते। किञ्चेन्द्रस्तेभिस्तैर्दुग्धं सोम्यं सोममम्यं मध्वमृतं पपिवान्पीतवान्वर्धते। वृद्धशरीरो भवति। प्रथते। विस्तीर्णशरीरश्च भवति। व्रुषायते वृषेवाचरति॥९॥