ए॒वा हि मां त॒वसं᳚ ज॒ज्ञुरु॒ग्रं कर्म᳚न्कर्म॒न्वृष᳚णमिन्द्र दे॒वाः ।
वधीं᳚ वृ॒त्रं वज्रे᳚ण मन्दसा॒नो॑प᳚ व्र॒जं म᳚हि॒ना दा॒शुषे᳚ वम् ॥
वधीं᳚ वृ॒त्रं वज्रे᳚ण मन्दसा॒नो॑प᳚ व्र॒जं म᳚हि॒ना दा॒शुषे᳚ वम् ॥
पदपाठः (Word-by-word)
ए॒व । हि । माम् । त॒वस᳚म् । ज॒ज्ञुः । उ॒ग्रम् । कर्म᳚न्॑कर्मन् । वृष᳚णम् । इ॒न्द्र॒ । दे॒वाः ।
वधी᳚म् । वृ॒त्रम् । वज्रे᳚ण । म॒न्द॒सा॒नः । अप᳚ । व्र॒जम् । म॒हि॒ना । दा॒शुषे᳚ । व॒म् ॥
वधी᳚म् । वृ॒त्रम् । वज्रे᳚ण । म॒न्द॒सा॒नः । अप᳚ । व्र॒जम् । म॒हि॒ना । दा॒शुषे᳚ । व॒म् ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हि यस्मात्कारणात् एव एवमनेनोक्तप्रकारेण हे इन्द्र देवाः मरुददायः ऋत्विग्यजमा नवा तवसं महान्तं त्वत्पुत्रं त्वद्रूपनिरूपणावस्थितं संतं वसुक्रं मां कर्मन् कर्मन् वृत्रवधा ग्निहोत्रादौ सर्वस्मिन्कर्मणि उग्रं शूरमसह्यं वा वृषणं वर्षितारं हविषां दातारं जज्ञुः जान न्ति । अतः मन्दसानोमोदमानोहं वज्रेणायुधेन वृत्रं मेघमसुरं वावधीं अवधिषम् । किञ्च दा- शुषे हविर्दत्तवते यजमानाय वृष्टिप्रदानार्थं महिना महत्त्वेन व्रजं मेघसमूहं अपवं अपावं अपावृणोमि ॥ ७ ॥