अनेन पुरूरवसमेव सम्बोध्योक्तवती। हे पुरूरवः त्वं मा मामह्नोऽहनि वैतसेन दण्डेन पुंव्यञ्जनेन त्रिस्त्रिवारम्। द्वित्रिचतुर्भ्यः सुच्। पा. ५-४-१८। श्नथयः स्म। अश्नथयः। अताडयः। कृत्वोर्थप्रयोगे। पा. २-३-६४। इति कालवाचिनोऽहः शब्दादधिकरणे षष्ठी। उतापि च। स्मेति पूरणः। अव्यत्यैः सपत्नीभिः सह पर्यायेण पतिमागच्छति सा व्यती। न तादृश्यव्यती। तस्यै मे मह्यं पृणासि । पूरयसि। एवं बुद्ध्या हे पुरूरवः ते तव केतं ग्रुहमानयम् । अन्वगमं पूर्वम् । हे वीर राजा त्वम् च मे मम तन्वः शरीरस्य तत्तदासीः। .... सुखयितेति शेषः । परमप्येवं मन्तव्यम् किमिति कातरो भवसीत्युवाच॥५॥