दे॒वान्वसि᳚ष्ठो अ॒मृता᳚न्ववन्दे॒ ये विश्वा॒ भुव᳚ना॒भि प्र᳚त॒स्थुः ।
ते नो᳚ रासन्तामुरुगा॒यम॒द्य यू॒यं पा᳚त स्व॒स्तिभि॒ः सदा᳚ नः ॥
ते नो᳚ रासन्तामुरुगा॒यम॒द्य यू॒यं पा᳚त स्व॒स्तिभि॒ः सदा᳚ नः ॥
पदपाठः (Word-by-word)
दे॒वान् । वसि᳚ष्ठः । अ॒मृता᳚न् । व॒व॒न्दे॒ । ये । विश्वा᳚ । भुव᳚ना । अ॒भि । प्र॒॑त॒स्थुः ।
ते । नः॒ । रा॒स॒न्ता॒म् । उ॒रु॒॑गा॒यम् । अ॒द्य । यू॒यम् । पा॒त॒ । स्व॒स्ति॑भिः᳚ । सदा᳚ । नः॒ ॥
ते । नः॒ । रा॒स॒न्ता॒म् । उ॒रु॒॑गा॒यम् । अ॒द्य । यू॒यम् । पा॒त॒ । स्व॒स्ति॑भिः᳚ । सदा᳚ । नः॒ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
वसिष्ठो वसिष्ठकुलजोऽयमृषिरमृतन्मरणरहितान्देवान्ववन्दे। एवमस्तावीत्। ये देवा विश्वा विश्वानि भुवनानि लोकानभि प्रतस्थुः स्वतेजसाभिभवन्ति। अभितः प्रतिष्ठन्तीति वा। प्रपूर्वात्तिष्ठतेर्लिटि रूपम्। समासस्वरः। ते देवा अद्यास्मिन्दिने नोऽस्मभ्यमुरुगायं प्रभूतयशस्कमन्नं रासन्ताम् । प्रयच्छन्तु। हे देवाः यूयम् स्वस्तिभि कल्याणीभिरूतिभिर्नोऽस्मान्सदा सर्वदा पात। रक्षत॥१५॥