गी॒र्णं भुव᳚नं॒ तम॒साप᳚गूळ्हमा॒विः स्व᳚रभवज्जा॒ते अ॒ग्नौ ।
तस्य᳚ दे॒वाः पृ᳚थि॒वी द्यौरु॒तापो॑र᳚णय॒न्नोष᳚धीः स॒ख्ये अ᳚स्य ॥
तस्य᳚ दे॒वाः पृ᳚थि॒वी द्यौरु॒तापो॑र᳚णय॒न्नोष᳚धीः स॒ख्ये अ᳚स्य ॥
पदपाठः (Word-by-word)
गी॒र्णम् । भुव᳚नम् । तम᳚सा । अप᳚॑गूळ्हम् । आ॒विः । स्वः᳚ । अ॒भ॒व॒त् । जा॒ते । अ॒ग्नौ ।
तस्य᳚ । दे॒वाः । पृ॒थि॒वी । द्यौः । उ॒त । आपः᳚ । अर᳚णयन् । ओष᳚धीः । स॒ख्ये । अ॒स्य॒ ॥
तस्य᳚ । दे॒वाः । पृ॒थि॒वी । द्यौः । उ॒त । आपः᳚ । अर᳚णयन् । ओष᳚धीः । स॒ख्ये । अ॒स्य॒ ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
गीर्णं पूर्वं निगीर्णं तमसन्धकारेणापगूढमाच्छादितं स्वः सर्वं भुवनमग्नौ यस्मिन्वैश्वानरे जात उत्पन्ने सत्याविरभवत् आविर्भवति तस्यास्य वैश्वानरस्याग्नेः सख्ये सखिकर्मणि देवा इन्द्रादयः पृथिवी भूमिश्च द्यौश्चापोऽन्तरिक्षं चोदकानि वौषधीरोषध्यश्चारणयत्। अरमन्त। प्रीतिं कृतवन्त इत्यर्थः॥२॥