अ॒यमि᳚न्द्र वृ॒षाक᳚पि॒ः पर᳚स्वन्तं ह॒तं वि᳚दत् ।
अ॒सिं सू॒नां नवं᳚ च॒रुमादेध॒स्यान॒ आचि᳚तं॒ विश्व᳚स्मा॒दिन्द्र॒ उत्त᳚रः ॥
अ॒सिं सू॒नां नवं᳚ च॒रुमादेध॒स्यान॒ आचि᳚तं॒ विश्व᳚स्मा॒दिन्द्र॒ उत्त᳚रः ॥
पदपाठः (Word-by-word)
अ॒यम् । इ॒न्द्र॒ । वृ॒षाक᳚पिः । पर᳚स्वन्तम् । ह॒तम् । वि॒द॒त् ।
अ॒सिम् । सू॒नाम् । नव᳚म् । च॒रुम् । आत् । एध᳚स्य । अनः᳚ । आ॑चि᳚तम् । विश्व᳚स्मात् । इन्द्रः᳚ । उत्॑त᳚रः ॥
अ॒सिम् । सू॒नाम् । नव᳚म् । च॒रुम् । आत् । एध᳚स्य । अनः᳚ । आ॑चि᳚तम् । विश्व᳚स्मात् । इन्द्रः᳚ । उत्॑त᳚रः ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे इन्द्र अयं वृषाकपिः परस्वन्तं परस्वमात्मनो विषयेऽवर्तमानम् हतं हिंसितं विदत्। विन्दतु। तथा हतस्य विशसनायासिं शस्त्रं सूनामुद्धानं पाकार्थं नवं प्रत्यग्रं चरुम् भाण्डमादनन्तरमेध्यस्य काष्ठस्याचितं पूर्णमनः शकटं च विन्दतु। मम पतिरिन्द्रो विश्वस्मादुत्तरः॥१८॥