प्रि॒या त॒ष्टानि᳚ मे क॒पिर्व्य᳚क्ता॒ व्य᳚दूदुषत् ।
शिरो॒ न्व᳚स्य राविषं॒ न सु॒गं दु॒ष्कृते᳚ भुवं॒ विश्व᳚स्मा॒दिन्द्र॒ उत्त᳚रः ॥
शिरो॒ न्व᳚स्य राविषं॒ न सु॒गं दु॒ष्कृते᳚ भुवं॒ विश्व᳚स्मा॒दिन्द्र॒ उत्त᳚रः ॥
पदपाठः (Word-by-word)
प्रि॒या । त॒ष्टानि᳚ । मे॒ । क॒पिः । वि॑अ᳚क्ता । वि । अ॒दू॒दु॒ष॒त् ।
शिरः᳚ । नु । अ॒स्य॒ । रा॒वि॒ष॒म् । न । सु॒॑गम् । दुः॒॑कृते᳚ । भु॒व॒म् । विश्व᳚स्मात् । इन्द्रः᳚ । उत्॑त᳚रः ॥
शिरः᳚ । नु । अ॒स्य॒ । रा॒वि॒ष॒म् । न । सु॒॑गम् । दुः॒॑कृते᳚ । भु॒व॒म् । विश्व᳚स्मात् । इन्द्रः᳚ । उत्॑त᳚रः ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
हे मह्यमिन्द्राण्यै तष्टानि यजमानैः कल्पितानि प्रिया प्रियाणि व्यक्ता व्यक्तान्याज्यैर्विशेषेणाक्तानि हवींषि कश्चिद्वृषाकपेर्विषये वर्तमानः कपिर्व्य दुदुषत्। दूषयामास। ततोऽहमस्य तत्कपिस्वामिनो वृषाकपेः शिरो नु क्षिप्रं राविषम्। लुनीयाम्। दुष्कृते दुष्टस्य कर्मणः कर्त्रे वृषाकपयेऽस्मै सुगं सुखम् न भुवम्। अहं न भवेयम्। अस्मै सुखप्रदात्री न भावामीत्यर्थः। अस्या मम पतिरिन्द्रो विश्वस्मादुत्तरः॥५॥