पर्शु᳚र्ह॒ नाम᳚ मान॒वी सा॒कं स᳚सूव विंश॒तिम् ।
भ॒द्रं भ᳚ल॒ त्यस्या᳚ अभू॒द्यस्या᳚ उ॒दर॒माम᳚य॒द्विश्व᳚स्मा॒दिन्द्र॒ उत्त᳚रः ॥
भ॒द्रं भ᳚ल॒ त्यस्या᳚ अभू॒द्यस्या᳚ उ॒दर॒माम᳚य॒द्विश्व᳚स्मा॒दिन्द्र॒ उत्त᳚रः ॥
पदपाठः (Word-by-word)
पर्शुः᳚ । ह॒ । नाम᳚ । मा॒न॒वी । सा॒कम् । स॒सू॒व॒ । विं॒श॒तिम् ।
भ॒द्रम् । भ॒ल॒ । त्यस्यै᳚ । अ॒भू॒त् । यस्याः᳚ । उ॒दर᳚म् । आम᳚यत् । विश्व᳚स्मात् । इन्द्रः᳚ । उत्॑त᳚रः ॥
भ॒द्रम् । भ॒ल॒ । त्यस्यै᳚ । अ॒भू॒त् । यस्याः᳚ । उ॒दर᳚म् । आम᳚यत् । विश्व᳚स्मात् । इन्द्रः᳚ । उत्॑त᳚रः ॥
सायणभाष्यम् (Sayana Commentary)
इन्द्रविसृज्यमानमनेन मन्त्रेण वृषाकपिराशास्ते। हे भलेन्द्रेण विसृज्यमान शर। भलतिर्भेदनकर्मा। पर्शुर्नाम मृगी। हेति पूरनः। मानवी मनोर्दुहितेयं विंशतिं विंशतिसङ्ख्याकान्पुत्रान् साकं सह ससूव। अजीजनत्। त्यस्यै तस्यै भद्रम् भजनीयं कल्याणमभुत्। भवतु। लोडर्थे लुङ्। यस्या उदरमामयत्। गर्भस्थैर्विंशतिभिः पुत्रई पुष्टमासीत्। मम पितेन्द्रो विश्वस्मादुत्तरः॥२३॥